بازم دری وری

کم کم زندگی داره اینجا بهتر میشه! هنوز مشکلات زیادی دارم اما تو مسیر خوبی هستم و راضیم! تو جنرال داینامیکس با درد سر زیاد کار گرفتم! هر چند هنوز به صورت کانترکتور دارم باهاشون کار می کنم و کاری هم که می کنم کار رویاییم نیست اما خوب تو این اوضای بیکاری همین هم خوبه! مخصوصا برای من که نه اینجا درس خوندم و نه درست حسابی زبان بلدم!

شرکتی که براش کار می کنم تجهیزات های تک برای استفاده های نظامی می زنه! خیلی سخت بود وارد شدن بهش و کلی پلتیک زدم! اونجا ما دسترسی به اینترنت نداریم! تازه ما که با تولید سر و کار داریم و دفترمون کنار پروداکشن فلور هست اجازه بردن موبایل هم نداریم! کاری هم که می کنم پروداکشن اسکجولینگ هست که می دونید….!

اما از بدی هاش گفتم بذار از خوبی هاش هم بگم! کسی که تو کیوب بغل من میشینه تو ام.ای.تی مکانیک  خونده و بچه خیلی باحالی هست، خیلی دارم ازش یاد می گیرم! رئیس مستقیمم قبلن دایرکتور پروداکشن سونی بوده! آدم جالبیه! برای اینکه سونی رو ول کنه بیاد اینجا سالی 270 تا بهش حقوق میدن 200 تا هم بهش دادن که تعهد بده 1 سال اینجا میمونه! لامصب کارش خیلی درسته فکر کنم صدها برابر این دانش و در نتیجه سود آورده تو شرکت! وایس برزیدنت دیویژن ما هم استاد پرینستون بوده! خیلی آدم نایسی هست اما به خودش هم گفتم بیزینس بلد نیست!

کار کردن تو خارج هم جالبیت های خودش رو داره! زبان بزرگترین مشکلمه! اینجا بحث پول هست باید بتونی ادما رو قانع کنی! باید بتونی لابی کنی! ولی متاسفانه من خیلی ضعیفم! یه روز اینقدر لجم گرفته بود که نتونستم خوب صحبت کنم که جلوی گریه کردنم رو نمیتونستم بگیرم و رفتم تو دستشویی نشستم یه دل سیر گریه کردم! به طرز فجیعی ضایع شده بودم! آها راستی گفتم دستشویی! من اینجا یکی از مشکلات فرهنگی بزرگ رو کشف کردم! همیشه فکر می کردم این دستشویی سر پایی ها چقدر خوبه! میری سریع میشاشی و به زندگیت میرسی اما تازه یکی از معایب بزرگش رو کشف کردم! ما رفتیم که بشاشیم یهو دیدیم که رییسمون هم وایساده و داره میشاشه! ما هم به روی خودمون نیاوردیم و شروع کردیم مشغول کارمون شدیم! این رییسم ازم پرسید که فلان ریپورت را چیکار کردی! من هم که نمیتونم هم انگلیسی صحبت کنم هم بشاشم! خلاصه کلا اون شاشیدنه کوفتمون شد! آخه فکرش رو بکن تو چیزت رو دستت بگیری و رییست هم اون بغل چیزش رو دستش بگیره و مشغول باشه اونوقت هم زمان راجع به گزارش هم ازت بپرسه! بعد هم که به رئیس میگی نمیتونم هر دو تا کار رو با هم بکنم! میگه مالتی تسک نیستی!

اما جالبیش اینه که اینجا هر کاری میکنی یه جورایی جنگه! من یه تلفن برای خودم و خواهرم میخواستم بگیرم و دیدیم که بین همه اپراتورها اسپرینت بهترین شرایط را برای من داره! رفتم سفارش رو گذاشتم و دو تا هم گوشی گرفتم! حدود 120 دلار تکسی شده بود که برای گوشی ها داده بودم! بعد یک هفته فهمیدم که ایالت های نیوادا و اورگان تکس ندارند! گفتم یعنی چی من 120 دلار تکس بدهم! رفتم کلی انلاین گشتم و یک عالمه کوپن تخفیف از این ور اونور جمع کردم و بعد هم زنگ زدم به یک مغازه اسپرینت در اورگان و همه چیز را باهاش چک کردم و گفتم که من الان می خواهم سفارش بدهم! یارو گفت صبر کن بذار من برات سفارش بدهم! گفتم اما آنلاین امن تره! یارو گفت اما من دیل بهتری دارم برات! گفت من علاوه بر همه تخفیف ها بهت دو تا کارت ریفرال 75 دلاری هم میدم! گفتم باشه و آدرس یکی از دوستام که اورگان هست را دادم و تلفن ها رفت برای اون و اون هم تلفن ها را پست کرد برای من! من هم به محض تحویل گرفتن تلفن ها رفتم اینجا و از مانی بک گارانتی 30 روزه استفاده کردم و گوشی های قبلی رو پس دادم. از اون ور هم تو ebay زدم که هر کسی میخواد اسپیرینت بخره من برای هر گوشی میتونم 25 دلار تخفیف بگیرم براش به شرط اینکه از ریفرال من استفاده کنه! سریع دو تا ریفرال رو نقد کردم و 100 دلار هم اونجا به نفعم شد!

از این حکایت ها زیاد دارم! یکی از کارهای دیگه که اینجا باید یاد بگیری اینه که خودت مکانیک خودت باشی! چون خدمات مکانیکی گرونه! من درست کردن ترمزهای ماشین خواهرم رو از یوتیوب یاد گرفتم و ردیفش کردم! AC ماشین خودم هم مشکل داشت و یه قطعه باید می خریدم که دیدم نوش رو باید 84 دلار بخرم! رفتم تو ebay و بالا پایین کردم دیدم یه احمقی دست دوم این قطعه رو گذاشته 14 دلار با 2 هفته مانی بک گارانتی و فری شیپمنت! دیدم هیچ ریسکی نداره! خریدمش 2 روزه رسید به دستم و دیدم که یارو 11 دلار هم پول پست داده! یعنی فقط 3 دلار سود کرده! تازه با فرض اینکه قطعه رو دزدیده باشه یا مال ماشین خودش بوده باشه! یارو که میگفت ماله ماشین خودش هست که تو تصادف نابود شده و حالا اون داره قطعاتش رو میفروشه! به هر حال ما اون رو نصب کردیم و حالا داره مثل ساعت کار میکنه! سیستم صوتی ماشین رو هم اینجوری انلاین خریدم و خودم نصب کردم! خلاصه من حالا دارم تو این بازار آزاد حال میکنم!

اما برای طرفدارهای اوباما! این لینک رو ببینید!

http://www.rasmussenreports.com/public_content/politics/obama_administration/obama_approval_index_history

این جدول میزان اپرووال پرزیدنت رو نشون میده! ببینید که چطوری از 25% + به 10% – رسیده!

فکر کنم اخرین پرزیدنت امریکا که با یک رسانه در افتاد نیکسون بود! حالا اوباما با فاکس نیوز در افتاده! اوباما جون اصلا فاکس نیوز چرت میگه اما به تو چه؟ هر کسی ازاده هر چی میخواد بگه!

در مورد health plan هم باید بهت بگم که من که ترجیح میدم آزاد بمیرم تا اینکه بخوام از دولت گدایی کنم و زنده بمونم! سیستم بیمه اینجا خیلی مشکل داره اما راهش این نیست که دولت بیاد اون رو بگیره دست خودش!

روزمره

نمیدونم از چی بنویسم! همینجوری شروع می کنیم یه سری دری وری می نویسیم یه چی میشه دیگه!

اولا که من هفته قبل مفهوم تصادف رو تا استخونام حس کردم! نه نترسید من تصادف نکردم! شاهد یه تصادف بودم! به خاطر سخت گیری زیاد قوانین رانندگی اینجا در مورد DUI یه مدتی میشه که دیگه مست رانندگی نکردم! فکرش رو بکن! تا خرخره مست بودم دو ساعت نشستم که بپره از کلم بعد برونم! با دیدن این تصادف فهمیدم نه تنها قانونا بلکه اخلاقا نباید موقع مستی تو مسیرهای تخمی اینجا روند! حتی به این نتیجه رسیدم که اخلاقا اگه درانک درایور دیدی تو جاده باید زنگ بزنی 911! این طوری ممکنه جون یه عده رو نجات بدی! اما قضیه از این قرار بود که من شب میروندم فری وی خلوت بود و من یه ده مایلی هم بالای اسپید لیمیت داشتم میرفتم! یهو دیدیم یه هوندا مثل برق از بغل من رد شد! یه کم جلوتر دیدم که ترافیک ریخت به هم و یه دودی بلند شد و همه مشغول در رفتن هستن! فهمیدم تصادف شده! زدم بغل و کپسول اتش نشانی رو برداشتم رفتم سمت محل تصادف. من شروع کردم اتش رو خاموش کردن و یه راننده دیگه هم که اومده بود کمک دو تا بچه رو که تو افتاده بودن بیرون داشت می پیچید لای پتو! اون هوندای لعنتی چپ کرده بود و حتی از روی گاردریل بلند شده بود و تو جهت خلاف جاده فرود اومده بود و ماشین روبرویی هم زده بود بهش!

سریع زنگ زدم 911 و تصادف رو اعلام کردم. خودم هم رفتم سمت ماشین ها. راننده رو دیدم که پا و تنش از کمر جدا شده و دیدم که نمیتونم بکشمش بیرون. اون خانمی هم که بغل دستش بود مرده بود. راننده هوندا هم مرده بود. رفتم سراغ بچه ها دیدم یکیشون دست بند دیابتی ها رو داره! پیش خودم فکر کردم این بیچاره اگه بمیره راحت تره! اون یکی هم حال زیاد خوبی نداشت! دو باره زنگ زدم به پلیس و گزارش کامل دادم. چند دقیقه بعد پیداشون شد چک کردن! بچه ها هم مرده بودن! 5 نفر به همین راحتی مردن!

خلاصه چند روزی حالم بد بود و رانندگی نمیتونستم بکنم! تا اینکه شنبه رفتم برای جشن مهرگان تو اورنج کانتی! خیلی خوب بود خیلی از رفقای اتریشم و دیدم و تا حدود یک شب هم زدیم و رقصیدیم! شبانه دوباره روندم تا سن دیه گو! حدود 2.15 رسیدم خونه! دوشنبه یه جاب اینترویو داشم تو داون تاون لوس انجلس! رانندگی تو سن دیه گو بد عادتم کرده! اینجا ما ترافیک به اون شکل نداریم! تنها چیزی که محدودت میکنه اسپید لیمیت خیابون هاست! اما داون تاون ال ای مثل تهرون خودمون! من هم دیگه اعصاب رانندگی تو شلوغی رو ندارم! خلاصه دهنم سرویس شد تا رسیدم به مصاحبه! مصاحبه رو هم ریدم! اصلا یادم نمیومد چه دروغ هایی تو رزومم نوشته بودم! ولی خوب زیاد هم مهم نبود! چون حتی اگه بهم کار هم میداد من دیگه حاضر نیستم برگردم تو شلوغی و ترافیک!

بعد از ظهرش هم خوب نبود!

من اینجا برا اینکه وقتی بگذرونم راه میافتم میرم تو دانشگاه اینجا ول چرخیدن! سر کلاس هایی که شلوغ هست و استاده نمیفهمه میرم میشینم! یه دختره بلوند بود که خوب تحویلم میگرفت و خلاصه پا میداد! اون بعد از ظهر گفتم یه آفری بهش بدیم ببینیم چی میشه! دعوتش کردم شام رو بریم بیرون! بچه پر رو کر کر تو روی من میخنده و میگه ساری! آی دونت ایت دارک میت! پیش خودم میگم اولا که دارک میت اون ننه جندته! فکر کردی من به این سادگی ولت میکنم زنیکه ریسیست! وقتی بهت پرشین میت بال رو دادم که بخوری میفهمی فرق دارک میت رو با ….!

خلاصه همینجوری ضد حال پشت سر هم! ولی خوب عیب نداره! خدا دختر مکزیکی رو از آدم نگیره! به همه چی راضی هستن! با همین کرولا قراضه میریم اتو میزنیمشون یه همبرگر هم میدیم بهشون فکر میکنن مرسدس سوار شدن و گرونترین غذای دنیا رو خوردن بهت یه حال اساسی میدن! والا با این نوناشون!

روزمره

یکی از اقوام ما هست که اینجا زندگی میکنه و دکترای کامپیوتر داره و کارش خیلی درسته و تو 31 سالگی اینقدر پولدار شده بود که قید کار کردن رو زد! وقتی می گم پولدار یعنی پولدار ها! 35 میلیون دلار پول خونه این یارو هست! جونور جالبیه! یکی دو روزی با این می گشتم! همیشه مثل عمله ها می گرده و یه چیزی مثل تنبون پاشه! اون روز من هم شلوارک پوشیده بودم باهاش راه افتادیم رفتیم پهلوی یه دیلر! یه لکسوس رو قیمت کرد! یارو گفت 85 هزار دلار! این وایساد و شروع کرد چونه زدن باهاش! یارو دیلره پیش خودش نیشخند میزد که بابا شما اصلا ریختتون به خریدن این ماشین نمیخوره! خلاصه یه کم چونه زد با یارو و گفت که 65000 تا پایینترین قیمتیه که میتونم این رو بدم! یارو یه چیزی گفت که دست از سرش برداریم! همونجا این رفیق ما که دید داره ماشین رو مفت میده چکش رو در اورد و 65000 تا نوشت! پشم های دیلر فر خورده بود! که این چه موجود احمقیه 65000 تا داره نقد میده!!! بعد ازدیلر پرسیدم فکر میکردی بخرمیش! گفت هرگز!

این یارو رفیق ما بهم گفت حالا فهمیدی چرا بهت می گم هیچ وقت تو بیزینس خودت رو پولدار نشون نده! اگه من با کت و شلوار میرفتم پهلوش 80 تا کمتر نمی تونستیم ماشینه رو بخریم!

از دیگر نصیحت های این جوون به ما این بود که وقتی به یه چیزی تو بیزینس اعتقاد داری تا اخر خط پاش وایسا! گفت وقتی بازار کرش کرده اون سهام گوگل رو خریده چون دیده ارزش گوگل بیشتر از اون قیمتی هست که داره معامله میشه! اما سهام گوگل ارزون شده اون بازم خریده! چون اعتقاد داشته ارزش گوگل بیشتر از این حرفهاست! بازم ارزون شده بازم خریده! الان که قیمت یه مقدار ریکاور شده از متوسط قیمتی که اون خریده کلی بالاتر رفته و میگه سود کرده! خلاصه میگه شرکت ها و کارها رو حس کن!

من باهاش خیلی حال میکنم!

پ.ن: یه سری از آقایون ایرانی مقیم سن دیه گو که عموما از قدیمی های اینجا هستن ماهی یه بار تو یه رستوران اینجا جمع میشن و دور هم ابجو میخورن اسم برنامه به ابجوخوری معروفه! منم به همراه داماد محترم رفته بودم برنامه این دفعه رو! موجودات جالبی بودن! فوق العاده پولدار! تقریبا همشون تو محله la jolla  ( لا هویا تلفظ میشه) که محله پولدارهای سن دیه گو هست زندگی میکنن. اینجا من ادم سیگاری نسبت به اروپا خیلی کم دیدم چون هم قوانین برای سیگاری ها سخت هست هم سیگار خیلی گرون تر از اروپا اما این جمع بدون استثنا سیگاری بودن! همشون هم …. بگذریم! شب جالبی بود!

پ.ن: چند شب پیش رفته بودم کازینو! وسوسه شدم 21 بازی کردم! 450 تا بردم! خیلی حال داد!

پ.ن: چند روزی میرم لس انجلس و دسترسیم به اینترنت محدوده!

لذت تنها بودن!

گیر داده به من که افسرده شدی! با هیچ مو جود زنده ای ارتباط نداری!

برام مهم نیست که چی فکر میکنه! تهش که یه روز دیگه، یه سال دیگه یا حالا پنجاه سال دیگه قراره تنها بمیرم پس چرا اینقدر انرژی مصرف کنم که تنها نباشم! دوست دارم زندگیم رو! صبح ساعت 5-6 پا میشم میرم جیم ورزش میکنم! میام خونه! مقاله میخونم، غذا درست میکنم، تلویزیون می بینم، برنامه می نویسم، کتاب میخونم! عصر هم میرم دور lake میدوم وبعد هم میام خونه یه کم تکیلا میزنم و میگیرم می خوابم! نه من به کسی گیر میدم نه کسی به من گیر میده!چند روزی که خواهرم رو ندیدم با هیچ کس حتی یه کلمه هم حرف نزدم! خوب بود!

پ.ن: خل شدم! دیروز 5 مایل دویدم! تازه بعدش اومدم رفتم استخر!!!

پ.ن: من بعد از سخنرانی تد کندی جونیور تو خاکسپاری باباش خیلی باهاش حال کردم! اخبارش رو دنبال می کنم! توش می بینم که پرزیدنت امریکا بشه! حواستون بهش باشه!

پس از حبس

میدونی! بدترین موقع وقتیه که از حبس ازاد میشی و ازاد بودن و مزه میکنی بعد پیش خودت فکر میکنی چجوری اون جهنم و تحمل کردی!

پ.ن: دلم یه دوست پسر می خواد که یه کم کسخل باشه یه کم احمق ولی کلا با شعور باشه دستش رو تو دماغش نکنه تو جمع هم اروغ نزنه! از دخترهایی که من خوشم میاد اون خوشش نیاد!

پ.ن: دیگه یه سعید که بیشتر نداریم! حرفش و گوش کردیم و علاوه بر عشقی که به هاندی داشتیم رفتیم یه تویوتا کرولا خریدیم! مدل ۲۰۰۰ هست! یارو میگفت ۳۰۰۰ تا ولی دختر خوبی بود یه کم که باهاش لاس زدم ۱۷۰۰ تا خریدمش!

حکایت دنبال ماشین گشتن!

این روزا کارم شده بالا و پایین کردن Craigslist برا پیدا کردن یه ماشین درست حسابی! فعلا ماشین نو نمی خوام بگیرم چون اولا بیمه اش خیلی گرونه و دوما یه تصادف باهاش بکنم کلی از قیمتش میافته و با این جاده هایی که اینجا می بینم و بعد از ۷-۸ ماه رانندگی نکردن پیش بینی من اینه که تو ۲-۳ ماه اول یه چند تا تصادف بکنم!!! وقتی ماشین نو نخوام بگیرم دو تا اپشن برام میمونه! یکی اینکه خواهرم یه لندکروز داره که انداخته گوشه خونه و برای مسافرت و تفریح ازش استفاده میکنه. بیام اون رو بردارم. یکی دیگه اینکه برم یه ماشین دست دوم تر و تمیز پیدا کنم. اپشن اول زیاد خوب نیست چون پول بنزین این ماشین برای ۱۰۰۰۰۰ مایل تقریبا اندازه پول دو تا ماشین نو کم مصرف برای من در میاد!!! پس مونده اپشن اخر!

اما تو بازار ماشین های دست دوم اینجا تویوتا و هوندا طرفدار زیادی دارن! اما من نمیدونم چی شده که کرم هیوندایی ( که اینجا هاندی بر وزن sunday تلفظ میکننش) افتاده تو نشیمنگاهم! خلاصه هی بالا و پایین میکنم کریگزلیست رو و زنگ میزنم به این کور و کچل ها!!! مکالماتمون جالبه!

Senator: I’m calling you about 2003 Hyundai Accent

Owner: yes

Senator:Is there any issues with the car?

Owner: No! Actually, It works great.

Senator: So, why do you want to sell a car that works great?

Owner: Because I want to buy a new car!

Senator: Ok, How long have you had this car?

Owner: About three month!

Senator: But it doesn’t make sense! you want to sell a car which works great just after 3 months??? Is the car salvage? Is there any problem with the engine?

Owner: No! Everything is ok with this car

Senator:O.k! What is the best price that you can sell this car to me?

Owner: 2200$

Senator: O.k! I want to see the car! Where are you?

Owner: Chula Vista!

Senator: Let me check the place in google maps! It is near Mexico border! R U Mexican?

Owner: Yes!

Senator: O.k! I will be there in 45 Min!

پیش خودم فکر می کنم که ۲۲۰۰ تا برای جسد این ماشین هم کمه تازه یه کم تو سرش میزنم ۱۹۰۰ تا می گیرمش! مخ خواهرم رو میزنم که ببرتم اونجا! ماشین یارو خیلی تر و تمیزه! دو رو بر ماشین می چرخم! روی در سمت شاگرد چند تا زدگی کوچک هست. میرسم طرف راننده! تا نگاه می کنم به نظرم میاد که رنگ شده! به یارو میگم که این ماشین رنگ شده! می گه اره طرف راننده دو تا رنگ کوچک داره! نگاه می کنم می بینم شاسی و ستون سالمه! پیش خودم می گم که حالا دو تا رنگ کوچک مشکلی نداره! میگم روشنش کنه! صدای موتور معمولی هست و دور موتور خوبه! روغنش رو هم بو می کنم طبیعی هست! هر چی فکر می کنم که دیگه بابام چی رو چک می کرد موقع خریدن ماشین یادم نمیاد!!! می گم به یارو بشین یه دور بزنیم باهاش! تا راه میافتیم یه صدای اضافه ای میاد! می گم این صدا چیه! میگه نمی دونم! این صدا رو اعصابمه! گاز رو تا ته پر می کنم! دنده درست کار میکنه! فقط بعضی وقتا دو تا دنده پشت سر هم میکشه که خیلی عجیب نیست! ترمز ها خوب کار می کنه! وسط جاده همینجور که دارم راه میرم در رو باز می کنم! یارو کف میکنه که این دیگه چه دیوونه ای هست! بهش گفتم فکر می کردم این صدا مال این هست که از لای در داره هوا میاد تو! اما اشتباه می کردم! می رم تو یه فرعی و شروع می کنم با سرعت دور خودم چرخیدن! یارو میترسه! می گم نترس دارم محورها رو چک میکنم! میندازم تو یه دست انداز! کمک های عقب مشکل دارن! اصلا شوک رو نمی گیرن!  بعد دوباره گاز میدم و به یه سرعت خوب که می رسم موتور رو خاموش می کنم! مطمپن می شم که این صدا از موتور نیست! فکر کنم یه جایی مثلا دیفرانسیل مشکل داره! بهش می گم این ماشین مشکل داره! میگه میتونی قبل از خرید بدی مکانیکت چکش کنه! می گم اگه قرار بشه بخرم حتما این کار رو میکنم! میرسیم همونجای اول! بهش میگم مطمینم که تو الان میری پیش مکانیکت و مشکل رو میپرسی! حالا من که میدونم این مادر قحبه خودش میدونه ماشین چشه و نمیگه! گفتم من به تو اعتماد دارم! گفتم مکزیکی ها ادم های صادقی هستن! تو دلم البته میگم جون عمشون! میگم تو به من زنگ بزن امشب و بگو مکانیکت گفته مشکل از چی هست! یارو میگه باشه! یه یک ساعت بعد هم زنگ میزنه میگه مکانیکش گفته مشکل از دیفرانسیله! تو دلم می گم اخه بچه ما خودمون اخر دزدیم تو دیگه میخوای تو کونه ما بکنی!!!! می گم من این ماشین رو برای خواهرم میخوام باهاش مشورت می کنم و بهت زنگ میزنم! از اون ور هم دلم میسوزه اخه ماشین خوشکلی بود!

خلاصه تو این چند روز یه ۲۰-۳۰ تا تلفن اینجوری داشتم! فکر کنم حالا حالا ها کار داشته باشم تا بتونم ماشینه رو بخرم!

روزهای اول

امروز میخوام با خیال راحت راجع به مسافرتم و این چند روزی که اینجا بودم بنویسم.

ما قرار بود که کله سحر ۱۲ آگوست بریم فرودگاه وین! کلی برنامه ریزی کرده بودم که دیگه ۱۰ شب بخوابم که ساعت ۳.۵ صبح قرار بود بریم فرودگاه! اما هر کاری کردم نشد که بخوابم! بهرام می گفت مرتیکه ۷ ماه منتظر همچین روزی بودی حالا مگه میتونی بخوابی! دیدم راست میگه! بچه ها هم هیچکدوم نخوابیدن! تا صبح یه ۱۰ تا کله قلیون چاقیدیم و کشیدیم! نصفه شب یه غذایی درست کردم که بچه ها گشنه نیان فرودگاه و خلاصه کر کر خنده بود! صبح تو راه به سمت فرودگاه هم همش خوندیم و دست زدیم تا رسیدیم اونجا!

بارها رو تحویل دادم و مشکلی نبود چون  من کمبود بار هم داشتم! فرودگاه وین خیلی راحت بود و سوار هواپیما شدیم! پروازم با سویس ایر بود و اول باید میرفتیم زوریخ و اونجا ۵ ساعت ترانزیت داشتم. تو پرواز اول کنار پنجره بودم و عکس های نازی از بالا سر اروپا گرفتم!

فرودگاه زوریخ هم خوب بود! من یه ۵ ساعتی اونجا ول گشتم و بعد سوار پرواز ال ای شدم! البته ویزای من یه یک ماهی بود که تموم شده بود و این مدت را غیرقانونی تو اتحادیه اروپا بودم! از اونجایی که سویس اخرین توقف من تو اروپا بود اونجا موقع خروج خرم رو گرفتن! اما خوب همه چی با مذاکره قابل حله! اونجا هم یه مقدار مذاکره کردیم و حل شد!

از سویس ایر راضی هستم و حتما تو پروازهای بعدی سراغ این هواپیمایی میرم. همه چی خیلی خوب بود و این پرواز دوم سخت نگذشت. فقط دو طرف من یه دو تا ایتالیایی نشسته بودن که یه ریز داشتن حرف میزدن! تو فرودگاه لس انجلس هم اول همه از یه راهروی بلند میگذشتیم که چند تا پلیس با این سگ های موادیاب اونجا بودن! نکته جالب اینه که یه مادر و دختر امریکایی جلوی من بودن که پلیسه سگه رو فرستاد که بچه رو بو کنه! بعد هم که مشکلی نبود به بچه یه اسباب بازی داد که ناراحت نشه از این کار! با من هم اصلا کاری نداشتن! بعد هم رسیدیم جایی که پاسمون رو چک کردن و انگشت نگاری شدیم! بعد هم بارمون را تحویل گرفتیم. دم گمرک هم اصلا یارو چمدونم را چک نکرد! فقط به فارسی میگفت تخمه تخمه! من که اول داشتم تو دیتابیس لغات انگلیسی دنبال کلمه تخمه می گشتم بعد دوزاریم افتاد که داره فارسی میگه! بعد گفتم نه و خندم گرفت! یارو گفت که اون گوگوش و ستار رو خیلی دوست داره! بعد هم بهم گفت به امریکا خوش اومدی!

من سریع بردم چمدون هام را برای پرواز سن دیگو که با یو اس ایر لاین بود چک این کردم! بعد پیش خودم فکر کردم که حسش نیست تا سن دیگو برم و دوباره صبح بخوام برگردم لس انجلس. خلاصه گفتم گور پدر ۱۰۰ دلاری که دادم برای این پرواز و زنگ زدم به خواهر بزرگم و گفتم بیاد دنبالم. بعد هم رفتم به این نماینده یو اس ایر لاین گفتم من تصمیمم عوض شده و نمیرم. چمدون ها رو پس گرفتم! خواهرم اومد و رفتم گلندل پهلوی بابا و مامان و خواهرم! گلندل کوچولو موچولو و جمع و جوره! میشه تا حدودی پیاده خرید و از این کارا رو رفت! اتوبوسش ارزونه و ۲۵ سنت بیشتر نیست. همه فارسی حرف میزنن و همه جور جنس ایرانی پیدا میشه. کلا شهر قشنگ و دل نشینیه! دختر خواهرم را برای اولین بار میدیدمش اما خیلی با هم جور شده بودیم. همش از سر و کولم بالا میرفت و کلی حال کرده بود که من رفتم. روز شنبه هم رفتیم ونیس بیچ! ساحل قشنگی بود و خوش گذشت!

روز یکشنبه دوباره رفتیم فرودگاه! مامان و بابا بر می گشتن ایران! وقتی از ایران میومدم اینقدر از دور شدن مامان و بابا ناراحت نبودم که این دفعه بودم. چون اون دفعه میدونستم که زود می بینمشون اما این دفعه نمیدونم! بعد هم با خواهر کوچیکم که شب قبل اومده بود گلندل راه افتادیم به سمت سن دیگو. سر راه رفتیم ایرواین که از یه فروشگاه خرید کنیم. اونجا که از گلندل هم بدتر بود و همه ایرانی بودن! یه نون سنگک هم اینجا خریدم!

تو مسیر چیزای جالبی دیدیم! از راکتوری که برق سن دیگو و بخشی از ال ای رو میده تا تانک هایی که از یه ناو خالی شده بودن و داشتن میرفتن به سمت پایگاهشون! وقتی به سن دیگو رسیدیم باهاش خیلی حال کردم! یه جورایی مثل رامسر و شهسوار میمونه! خیابون های خلوت و خونه های ویلایی! همه چی خیلی خوب بود!

حالا هم خونه خواهرم هستم! مجتمعی که خواهرم داخلش خانه داره یه جیم داره که توش ترد میل و اسکی فضایی و وسایل بدنسازی و استخر و جکوزی به راهه! خلاصه به من بد نمیگذره! از اون ور هم دارم پیپر ورک مربوط به موندنم را میکنم. دنبال ماشین میگردم چون برعکس گلندل تو سن دیگو بدون ماشین هیچ کاری نمیشه کرد! از اون ور هم دنبال کارم. امسال فکر نکنم سراغ درس برم یا اپلای کنم. چون فعلا نه حوصلش را دارم نه پولش را! فعلا باید کار بگیرم! باید مستقل شم و زندگی خودم را داشته باشم تا بعد برم سراغ درس! اینجوری ادم احساس بدی داره! از روز اول که اومدم نذاشتن حتی یه پنی هم از جیب خودم خرج کنم! باید مستقل شم!

first post in US

belakhare bad az 7 mah umadam US!
gharar bud beram San Diego ama bad az ye mosaferate 24 saate vaghti residam LA didam khastam o hosele parvaze 3vom ro nadaram! in bud ke ba vojoode inke chamedoon ham ro baraye parvaze San Diego check-in karde budam be khaharam ke LA hast zang zadam o goftam biad pick-up am kone. felan ham ta 2shanbe ke inja hastam dastresim be internet kame. chon taghaza baraye internet khoone ziade o nobat be man nemirese! az 2shanbe dobare dorost mishe!

fucking language

امروز از اون روزایی بود که اعصابم خرد بود و رفته بودم اشتفان برای خرید. دلم می خواست به یه نفر گیر بدم! یارو تو اشتفان اومد طرفم و گفت:
چولیگوم ایش هبه بیته!
فهمیدم چی میگه اما بهش گفتم
I don’t understand the fucking language that you speak!!
گفتم الان یارو آلمانیه و کارمون به دعوا میکشه و یه دعوایی میکنیم حالش رو میبریم! یارو جواب داد
You mean fucking Deutch?
گفتم یا! speak English! گفت Ok! I’m British! I speak English!
گفتم ای … ننت! خلاصه نشد که دعوا کنیم!مجبور شدیم جوابش رو بدیم! ولی خوب یه قهوه مهمونمون کرد!

اوضاع ایران

خیلی وقت بود که می خواستم راجع به اوضاع ایران بنویسم اما فرصتش پیش نیومده بود!

من وقتی تصمیم گرفتم که از ایران بیام بیرون یکی از سخت ترین تصمیم گیری های زندگیم را باید انجام می دادم. باید درسم را ول می کردم، کارم را که خیلی دوستش داشتم را باید ول می کردم، از همه مهمتر باید همه پل های پشت سرم را هم خراب می کردم و قید برگشتن به ایران را می زدم. اینا رو وقتی کنار بقیه فکر و خیال های مهاجرت مثل دوری از خانواده و غربت و از این دری وری ها می ذاری می بینی که واقعا تصمیم گیری سخت میشه! اینا در ظاهر حرف های راحتی هستن ولی وقتی درگیرش بشین می بینید که اونقدر ها هم که فکر می کنید راحت نیستن! مثلا یکی از چیزایی که ذهن من رو درگیر کرده بود پدر و مادر پیرم بودن که اگه از ایران میرفتم و دیگه نمی دیدمشون چی؟

به هر حال من با بالا و پایین کردن همه عوامل به این نتیجه رسیدم که این ها رو باید بی خیال شم تا به چیزای بزرگتری برسم. فهمیدم که این سرمایه گذاری هست که باید انجام بدم برای رسیدن به جاهای بهتر! وقتی تصمیم گرفتم که برم با خودم عهد کردم که دیگه بی خیال ایران بشم و کاری به کارش نداشته باشم! میخواد بهترین جای دنیا بشه می خواد بدترین جای دنیا! دیگه من راهم رو جدا کردم!

همه چی داشت خوب پیش میرفت و تقریبا کاری به کار هم نداشتیم تا اینکه به انتخابات نزدیک شدیم! فیس بوک را که باز می کردم پر از لینک های مربوط به انتخابات بود که دوستانم با هیجان دنبال می کردن و زیاد برای من معنی نداشت! هر چی به انتخابات نزدیک تر می شدیم خوشحال تر می شدم که به زودی از دست این مسخره بازی ها خلاص میشم! اما با اتفاقاتی که تو انتخابات افتاد اوضاع بدتر شد! دیگه فقط فیس بوک نبود! هر خبرگزاری خارجی رو هم باز می کردم پر از اخبار ایران بود! دوستای غیر ایرانیم ازم در مورد اوضاع ایران می پرسیدن! روزنامه های اینجا در مورد ایران می نوشتند! ما هم که بی خبر از همه جا مشغول زندگی خودمون بودیم و وقتی عکس های تفریحاتمون رو ملت تو فیس بوک می دیدن شروع میکردن به فحش بستن ما که چطور میتونی با این اوضاع تفریح کنی!!!

به خاطر این قضایا مجبور شدم یه کم تو اخباری که از ایران میرسه دقیق بشم! متاسفانه یه عالمه ویدئوها و عکس های کتک خوردن و کشته شدن مردم و اخبار زندانی شدن ملت بود که ادم را احساسی می کرد و عذاب می داد! تو این گیر و دار اخبار زندانی شدن یکی از عزیزات هم بهت میرسه و جو میگیرتت که تو هم شروع کنی هر جور که میتونی اعتراض کنی!

اما از اونور میشینی و اوضاع رو نگاه میکنی و پیش خودت منطقی فکر می کنی! یه نگاه هم به تاریخ می کنی! یه نگاه هم به خودت می کنی! می بینی که طبق معمول یه عده ادم که فقط میدونن مخالف یه چیز هستن دور هم جمع شدن ولی بازم نمی دونن چی می خوان! هر کدومشون یه دلیلی برا خودش داره و هیچ ویزن مشترکی نیست! یه عده ادم بیخود را می بینی به عنوان سران این اعتراضات که اصلا آبت باهاشون تو یه جوب نمیره! فکرشون 180 درجه با تو فرق داره! خلاصه پیش بینیت اینه که به احتمال زیاد یه عده ادم که باهاشون مخالفی حذف بشن ولی شرایط بدتری بعد از اون به وجود بیاد!

به همه اینا که فکر می کنی تصمیم می گیری که زیاد موضع اکتیوی نداشته باشی و پسیو باشی! زیاد خودت را درگیر موضوعی که نتیجش زیاد نفعی برات نداره نکنی! یه موضع خنثی بگیری و بعضی وقتا که لازم شد از کشته شدن و کتک خوردن و رفتار غیر انسانی که با ادمها تو ایران میشه اظهار ناراحتی بکنی! اینجوری هم فحش نمی خوری که چرا بی تفاوتی، هم کاری نکردی که بر خلاف علایقت هست!